23 مهر 1398

حضانت در صورت وقوع طلاق

حضانت در صورت وقوع طلاق

در صورت وقوع طلاق و جدایی میان زن و شوهر، یکی از موضوعات مهم این است که چه کسی حق و تکلیف حضانت از طفل را به عهده دارد؟

در این باره، از نظر اولویت میان پدر و مادر تفاوت وجود دارد. بنابر نظریه ی مشهور فقهای امامیه، مادر در مورد فرزند پسر تا دو سالگی، و در مورد فرزند دختر تا هفت سالگی، نسبت به پدر اولویت دارد. هر چند که بنا بر نظر غير مشهور، مادر در خصوص حضانت، تا هفت سالگی طفل اعم از دختر و پسر، نسبت به پدر اولویت دارد.

قانون مدنی قبلا از نظر مشهور پیروی کرده و در ماده ی 1169 مقرر میداشت: «برای نگاهداری طفل، مادر تا دو سال از تاریخ ولادت او اولویت خواهد داشت. پس از انقضای این مدت حضانت با پدر است مگر نسبت به اطفال اناث که تا سال هفتم حضانت آن ها با مادر خواهد بود.»

اما چون این نظر با مصلحت طفل و نیازهای او به مادر، و واقعیات امروزی جامعه هم خوانی نداشت، این ماده مورد اصلاح قرار گرفت و پس از تغییراتی در تاریخ 8/9/1382 به تصویب مجمع تشخیص مصلحت نظام رسید. اکنون متن ماده ی 1169 از این قرار است: «برای حضانت و نگهداری طفلی که ابوین او جدا از یکدیگر زندگی می کنند، مادر تا سن هفت سالگی اولویت دارد و پس از آن با پدر است.

تبصره: بعد از هفت سالگی در صورت حدوث اختلاف، حضانت طفل با رعایت مصلحت کودک به تشخیص دادگاه می باشد.» رعایت مصلحت کودک در همه ی تصمیمات دادگاه الزامی است. پس بعد از هفت سالگی طفل، در صورت وقوع اختلاف، دادگاه ممکن است بسته به شرایط و ویژگی های کودک و پدر و مادر، حضانت را به یکی از آن ها یا به شخص ثالثی واگذار کند.