26 اسفند 1398

صراحت انتساب در جرم افترا

صراحت انتساب در جرم افترا

همان طور که در مورد توهین ساده با توجه به قانون استفساریه مصوب سال ۱۳۷۹ ملاحظه کردیم، برای تحقق جرم افترا نیز، بنا به صراحت ماده ۶۹۷، صراحت انتساب شرط است، یعنی مرتکب باید «امری را صریحا نسبت دهد… که مطابق قانون آن امر جرم محسوب می شود. البته لازم نیست که مرتکب مشخصات دقیق جرمی را که ارتکاب آن را به دیگری نسبت می دهد تعیین کند، بلکه همین که صراحتا اظهار دارد که وی، مثلا، دزدی کرده یا آدم کشته یا ترک انفاق کرده و یا اختلاس و خیانت در امانت مرتکب شده است و یا، حتی بدون ذکر عنوان مجرمانه خاص، رفتاری را به دیگری نسبت دهد که جرم خاصی را به ذهن متبادر کند کافی است. بنابراین، به کار بردن واژه های عامی، مثل «جانی»، «بزهکار»، «مجرم»، «خائن»، «بدکاره و نظایر آنها، برای تحقق جرم افترا، کفایت نکرده بلکه ممکن است موجب تحقق جرم توهین شود. حتی واژه هایی مثل «آدمکش»، «دزد»، «کلاهبرداره و نظایر آنها نیز امروزه بیشتر به عنوان کلمات اهانت آمیز بر زبان مردم جاری هستند، بدون این که گوینده معنی دقیق آنها در حقوق کیفری را مد نظر داشته باشد، و بنابراین، استفاده از این گونه واژه ها هم، بدون بيان جزئیات بیشتر عمل انتسابی، توهین محسوب شده و نمی توان آن را افترا دانست.