20 آبان 1398

مسئولیت ناشی از عملیات ورزشی

مسئولیت ناشی از عملیات ورزشی

کلمات کلیدی:

مرجع صدور:     شعبه 37 دیوانعالی کشور

چکیده: مصدومیت ناشی از اصابت توپ فوتبال اگرچه مسئولیت کیفری ندارد، ولی نافی حق خصوصی افراد و مسئولیت مدنی مرتکب نیست.

 

مستندات         بند سه ماده 59 قانون مجازات اسلامی 1370 – ماده 158 (بند ث) قانون مجازات اسلامی 1392

تاریخ رای نهایی: 1393/08/20    شماره رای نهایی: 9309970925203367

خلاصه جریان پرونده

به دلالت دادنامه شماره 600767-20/07/92 شعبه مذکور خانم ز. به قیمومیت از آقای م. شکایتی علیه آقای ر. فرزند … دایر به ایراد ضرب غیرعمدی تقدیم و دادگاه با توجه به کیفرخواست دادسرا و محتویات پرونده و دلایل اشاره شده و قرائن موجود مستند به مواد 294- 295- 302- 442 قانون مجازات اسلامی 1370 نامبرده را به پرداخت چهار پنجم خمس دیه همان عضو (شکستگی قسمت تحتانی استخوان زند اعلی ساعد راست) در حق شاکی محکوم و رأی صادره حضوری و مستند به بند د ماده 232 از قانون آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور کیفری قطعی اعلام شده است. اینک آقای وکیل مدافع محکوم‌علیه با تقدیم لایحه‌ای به دیوان‌عالی‌کشور که هنگام شور قرائت خواهد شد. با اشاره به این‌که مصدوم در بازی فوتبال بر اثر شوت متهم که با دست وی برخورد نموده مضروب شده و مستند به بند 3 ماده 59 قانون مجازات اسلامی سابق و بند ث ماده 158 قانون مجازات اسلامی 1392 عملیات ورزشی و حوادث ناشی از آن جرم نبوده تا قابلیت مجازات داشته باشد به لحاظ عدم رعایت تناسب جرم و مجازات مستند به بند 6 ماده 272 از قانون آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور کیفری درخواست اعاده دادرسی نموده که پرونده به این شعبه ارجاع و تهیه گزارش در دستور کار قرار گرفته است.

هیئت شعبه در تاریخ بالا تشکیل گردید. پس از قرائت گزارش آقای قائم‌مقامی عضو ممیز و ملاحظه اوراق پرونده نسبت به دادنامه شماره 600767-20/07/92 مشاوره نموده، چنین رأی می‌دهد:

 

 

 

 

 

رای دیوان

بند سه ماده 59 قانون مجازات اسلامی 1370 و ماده 158 (بند ث) قانون مجازات اسلامی 1392 در مقام توجیه عمل و زایل دانستن وصف مجرمانه بودن وضع شده و منظور از این‌که قابل مجازات نمی‌باشد ناظر به مجازات‌های تعزیری است که در بخش کتاب پنجم قانون مجازات اسلامی 1375 پیش‌بینی گردیده و نافی حق خصوصی افراد و سلب مسئولیت مدنی مرتکب که از حیث نسبیت یا رابطه مستقیم به عهده مرتکب گذاشته می‌شود نخواهد بود، ‌لذا استدلال و استنتاج آقای وکیل مدافع قابلیت انطباق با بند 6 ماده 272 قانون آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور کیفری ندارد و با توجه به این‌که موکل ایشان اولاً به اتهام ایراد ضرب غیرعمدی مجرم شناخته شده، ثانیاً فقط به پرداخت دیه دون مجازات تعزیری محکومیت یافته مستند به مفهوم مخالف ماده 274 قانون یاد شده نسبت به تقاضای مطروحه قرار رد صادر می‌گردد.

مستشار شعبه سی‌وهفتم دیوان‌عالی‌کشور ـ عضو معاون

قائم‌مقامی ـ خسروی