08 آذر 1398

مهریه

مهریه

احکام مهریه در ازدواج دائم و موقت تا حدود زیادی مشترک و در برخی موارد مختلف است، که در جای خود بیان می شود، ولی جایگاه مهریه در آن ها تفاوت دارد. در واقع، ازدواج دائم می تواند بدون مهریه باشد، اما مهریه در ازدواج موقت جزو ارکان قرارداد است و ذكر آن الزامی است. بنابر ماده ی 1095 ق.م: «در نکاح منقطع عدم و ذكر مهر در عقد موجب بطلان است.»

در ازدواج دائم وضعیت حقوقی اصل ازدواج و مهریه از یکدیگر جداست و بطلان مهریه اثری در صحت ازدواج ندارد و حتی اگر برای تضمین تادیهی مهریه در قرارداد ازدواج شرط شود که در صورت عدم پرداخت مهریه در مدت مشخص ازدواج باطل است، چنین شرطی باطل، اما ازدواج صحیح می باشد. زن پس از ازدواج در صورت تعيين مهریه می تواند وصول آن را از شوهر مطالبه نماید. در صورتی که شوهر به اختیار خود مهریه را پرداخت ننماید، زن می تواند برای مطالبه ی مهریه ی خود به دادگاه و یا دایره ی اجرای ادارهی ثبت اسناد و املاک مراجعه نماید. رسیدگی به دعوی مهریه در صلاحیت دادگاه خانواده است. دادگاه خانواده ی صالح، دادگاه محل اقامت خوانده، و یا دادگاه محل انعقاد قرارداد است، و در صورتی که موضوع مهریه اموال غیر منقول باشد، دادگاه محل وقوع مال غیر منقول نیز صالح به رسیدگی است. در حالتی که طرفین یا یکی از آن ها مقيم خارج از کشور باشند، ماده ی 16 ق.ح.خ 1391 دادگاه صالح را تعیین نموده است. در صورتی که دادگاه رای محکومیت شوهر به پرداخت مهریه را صادر کند، پس از قطعيت رای و صدور اجراییه، در صورت عدم پرداخت مهریه، زن می تواند در جهت وصول مهریهی خود، أموال شوهر را با رعایت مستثنیات دین توقیف نماید. هم چنین زن برای دریافت مهریه می تواند با در دست داشتن سند ازدواج که در آن مهریه قید شده است، به دایره ی اجرای اداره ثبت اسناد و املاک مراجعه نماید. چون سند ازدواج سند رسمی است، دایره ی اجرا به درخواست زن در جهت وصول مهریه، پس از صدور اجرائیه، اموال شوهر را با رعایت مستثنیات دین توقیف می کند.