وکیل آدم ربایی در غرب تهران (پونک | شهرک غرب)

وکیل سرفت در شهرک غرب

جرم آدم ربایی یک جرم عمدی است. بدین ترتیب، مرتکب باید «قصدِ ربودنِ انسانِ زنده ای را برخلاف میل وی» داشته باشد. بنابراین، هرگاه وی از وجود کسی در داخل صندوق عقب خودرو مطلع نبوده و خودرو را حرکت دهد، یا انسان خوابیده ای را جسدی پنداشته و آن را، به قصد پنهان یا دفن کردن آن، حرکت دهد، و یا به طور صادقانه در مورد رضایت فردی که وی را با خود می برد اشتباه کرده باشد، مرتکب جرم آدم ربایی نخواهد شد.

لیکن، انگیزه مرتکب از اقدام به ربودن دیگری مؤثر در مقام نیست. وی ممکن است این کار را به قصد مطالبه وجه یا مال یا به قصد انتقام یا به هر منظور دیگر انجام دهد. البته، وجود انگیزه شرافتمندانه موجب تخفیف مجازات مرتکب خواهد شد و مواردی هم که تحت شمول یکی از موانع مسئولیت کیفری، مثل اضطرار، قرار گیرد، جرم و قابل مجازات محسوب نمی شود، مثل این که کسی فردی را که در اثر سانحهای بیهوش شده است داخل خودرو گذاشته و راهی بیمارستان شود.

مجازات جرم آدم ربایی، مذکور در ماده ۶۲۱، عبارت از پنج تا پانزده سال حبس و مجازات شروع به آن، به موجب تبصره ماده، سه تا پنج سال حبس می باشد. نمونه شروع به آدم ربایی وقتی است که شخصی که در صدد به زور سوار کردن دیگری به خودرو می باشد، در اثر مقاومت شخص مورد نظر، ناکام بماند، یا راننده ای به محض این که مسیر خود را، به قصد ربودن مسافر، تغییر می دهد، مواجه با اقدام به موقع مسافر در بیرون پریدن از خودرو شود. در حالت اخیر، اگر این کار مدتی پس از تغيير مسیر راننده انجام شود، جرم تام آدم ربایی به وقوع می پیوندد، هرچند که راننده هنوز به مقصد مورد نظر خود نرسیده باشد.

مباشرت مجرم در ارتکاب آدم ربایی شرط نیست. وی ممکن است این کار را همان طور که در ماده آمده است، «توسط دیگری» انجام دهد؛ مثل این که صغير غیر ممیز یا مجنونی را به ربودن کسی برانگیزد، یا با وانمود کردن به این که کودکی فرزند اوست و باید وی را، علی رغم میل خودش، به جایی مثل بیمارستان یا دبستان و نظایر آن ببرد، دیگری را به ربودن کودک بگمارد، و یا زن بیهوشی را در تاکسي دیگری گذاشته و به وی وانمود کند که آن زن همسر اوست و از راننده بخواهد که زن را به نشانی مشخصی ببرد. همه این مثالها به مواردی مربوط می شود که در آنها سبب اقوى از مباشر است. البته شاید بتوان عبارت «توسط دیگری» مذکور در ماده را شامل مواردی هم دانست که مثلا رئیس یک باند آدم ربایی دستور ربودن شخص دیگری را به اعضای باند، که دارای شرایط مسئولیت کیفری می باشند، صادر می کند، و آنان نیز این دستور را آگاهانه اجرا می کنند. در این موارد، در واقع، مقنن با توجه به اهمیت جرم برای معاون هم مجازات مباشر را تعیین کرده است.

در مورد آنی یا مستمر بودن جرم آدم ربایی، برخی آن را آنی و عده ای مستمر؟ می دانند. با پذیرش نظر اخیر، مرور زمان این جرم هم از زمان آزاد شدن فرد ربوده شده آغاز می شود. به نظر می رسد که این جرم را باید یک جرم آنی دانست، البته استمرار این عمل ممکن است موجب تحقق جرم توقیف یا مخفی کردن غیر قانونی شود.

اشتباه مرتکب در مورد هویت و ویژگی های فرد ربوده شده، مثل این که وی قصد ربودن فرزند فرد ثروتمندی را جهت اخاذی از پدرش داشته باشد، ولی به اشتباه فرزند شخص فقیری را برباید، و نیز صرف وجود رابطه زوجیت و یا روابط سببی و نسبی دیگر، مانع از ارتکاب جرم آدم ربایی نمی شود، البته پدر یا مادر طفل ربوده شده را در صورتی می توان به ارتکاب این جرم محکوم کرد که متارکه بین زوجین حاصل شده، و در حالی که حضانت با یکی از زوجین است، دیگری فرزند را برباید.

رفتار فیزیکی لازم برای تحقق این جرم، «ربودن» است. همان طور که «ربودن» مال، مستلزم نقل مکان کردن مال دیگری بدون رضایت وی می باشد، برای تحقق جرم آدم ربایی نیز، برخلاف جرم حبس کردن غیرقانونی، باید شخص دیگری بدون رضایت خودش (چه به طور پنهانی و چه به صورت علنی) جابجا شود. بنابراین، بستن در اتاق بر روی دیگری و یا همراه کردن دیگری با خود با میل و رضای وی آدم ربایی محسوب نمی شود. ليكن، صرف رضایت اولیه کسی در سوار شدن به خودروی دیگری موجب عدم تحقق جرم آدم ربایی، در صورتی که راننده بر خلاف میل مسافر تغییر مسیر دهد، نمی گردد. این موضع، توسط محاكم انگلستان در پرونده «کورت»، در سال ۲۰۰۴، اتخاذ شد. همین طور، رضای ناشی از خدعه و فریب، بنا به تصریح ماده، در حکم عدم رضایت است، مثل این که کسی خود را راننده سرویس اداره جا بزند و کارمندی با این تصور سوار اتومبیل وی شود، یا خود را مأمور پلیس جا بزند و از دیگری بخواهد که با اتومبیل وی به کلانتری جهت ادای پاره ای از توضیحات برود، یا کسی به کودکی وانمود کند که از سوی پدرش مأموریت دارد تا وی را به خانه برساند، و بدین ترتیب، وی را با خود همراه سازد. همین حکم در مواردی جاری خواهد بود که فرد ربوده شده، بنا به دلایلی مثل بیهوش یا در خواب بودن، قادر به اعلام مخالفت نباشد. همین طور، هرگاه رباینده با تهدید یا عنف باعث شود که قربانی، از روی ترس، ظاهرأ مقاومتی نکرده و با وی همراه گردد، بنا به تصریح ماده، جرم موضوع آن تحقق می یابد. لیکن، هرگاه کسی با دادن وعده هایی دیگری را به همراهی با خود ترغیب کند، صرف عدم انجام وعده موجب تحقق عنوان آدم ربایی نمی شود، مثل این که پسری به دختری قول دهد که اگر با وی به شهرستان دیگری برود با او ازدواج خواهد کرد ولی، پس از بردن دختر به آن شهرستان از انجام وعده سر باز زند.

فقيهان مسلمان در مورد ربایش انسان نظرات مختلفی ارائه کرده اند. برخی مجازات مرتکب را تعزیر، برخی قطع ید به عنوان سرقت، برخی قطع ید به عنوان فساد في الأرض، و بالاخره، بعضی هم مجازات آن را قطع ید به عنوان یک جرم مستقل دانسته اند. با توجه به این که در تحریرالوسیله نظر اول پذیرفته شده است، قانون ایران نیز برای آدم ربایی مجازات تعزیری مشخص کرده است.

این جرم در ماده ۶۲۱ «قانون تعزیرات» پیش بینی شده است. این ماده، بنا به نظریه مشورتی اداره حقوقی قوه قضائیه، ناسخ «قانون تشدید مجازات ربایندگان اشخاص»، مصوب سال ۱۳۵۳ است، ه که خود ناسخ مواد ۲۰۲ و ۲۰۳ «قانون مجازات عمومی» سابق بود. به موجب ماده ۶۲۱، «هرکس به قصد مطالبه وجه یا مال یا به قصد انتقام یا به هر منظور دیگر به عنف یا تهدید یا حیله یا به هر نحو دیگری شخصأ یا توسط دیگری شخصی را برباید یا مخفی کند به حبس از پنج تا پانزده سال محکوم خواهد شد…».